برای گرفتن اعترافات دروغین صورت می گیرد / حامیان مادران عزادار تحت فشارهای شدید روحی

اخبار روز: چند نفر از حامیان مادران عزادار که همچنان در بازداشت به سر می برند، برای اعترافات دروغین، تحت فشارهای روحی شدیدی قرار دارند.

به گزارش فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران این مادران در بند ۲۰۹ زندان اوین در بازداشت هستند. آن ها تحت بازجوئی های طولانی شبانه قرار دارند. بازجویان وزارت اطلاعات برای تحت فشار قرار دادن زندانیان اتهامات واهی به آنها نسبت میدهند و از آنها می خواهند که این اتهامات را بپذیرند و در غیر اینصورت آن ها را تحت شکنجه های شدیدتر روحی و جسمی قرار خواهند داد.

بنابر این گزارش بازجویی ها در دو جهت انجام می شود. مبنای اول بازجوئی بر مسائل شخصی و خانوادگی مادران متمرکز شده است و از این طریق فشارهای روحی را بر آنها افزایش داده اند تا مادران به موارد دیکته شده از سوی بازجویان تن بدهند. در این بازجویی ها زندگی خصوصی مادران مورد پرسش و کنکاش قرار می گیرد و با استفاده از الفاظ تحقیر کننده و ناشایست و توهین های مداوم سعی در شکستن روحیه ی مادران می شود.
این گزارش می افزاید بخشی از بازجویی ها بر تجمع های اعتراضی هفتگی مادران عزادار در پارک لاله متمرکز است. بازجویان می کوشند بین مادران دستگیرشده جو بی اعتمادی به وجود آورند.
در این گزارش گفته شده است خانم الهام احسنی تهدید فشارهای شدیدی قرار دارد و بازجویان از او می خواهند به اعترافات غیرواقعی تن بدهد. شرایط مشابهی علیه خانم ژیلا کرم زاده مکوندی و دکتر لیلا سیف الهی و خانم فاطمه رستگاری وجود دارد.
در ادامه ی این گزارش آمده است: سربازجویانی که در شکنجه های روحی و تهدید و بازجوئی طولانی شبانه علیه حامیان مادران عزادار شرکت دارند، سعید شیخان و فردی با نام مستعار علوی می باشند. این افراد بیش ۲۵ سال است که بازجو هستند و در شکنجه و قتل و تجاوز به صدها زندانی مستقیما نقش داشته اند و اعمال آن هاا از مصادیق بارز جنایت علیه بشریت می باشد. اعمال غیر انسانی این افراد در سازمانهای جهانی حقوق بشر به ثبت رسیده و تا به حال تعداد زیادی از زندانیان سیاسی رفتارها آن ها را برای گزارشگران شکنجه سازمان ملل متحد ارسال و یا حضوری بیان کرده اند.
درحال حاضر حداقل ۶ نفر از حامیان مادران عزادار در بازداشت بسر می برند که نام بعضی از آنها به قرار زیر می باشد:
خانواده های حامیان مادران از روز دستگیری تا کنون بصورت روزانه به دادگاه انقلاب، دادستانی و زندان اوین مراجعه می کنند ولی به آن ها پاسخی داده نمی شود. اخبار روز: چند نفر از حامیان مادران عزادار که همچنان در بازداشت به سر می برند، برای اعترافات دروغین، تحت فشارهای روحی شدیدی قرار دارند. ۱- خانم ام بنین ابراهیمی ملقب به گلی ۴۹ ساله متاهل و داردی ۲ فرزند می باشد. او بامداد یکشنبه ۱۷ بهمن ماه با یورش مامورین وزارت اطلاعات در منزل شخصی اش دستگیر شد. ۲- خانم الهام احسنی ۲۷ ساله کارشناس درمان عمومی، او همچنین از فعالین حقوق کودکان کار و خیابانی و از یاری دهندگان به زنانی که مبتلا به ویروس آچ .آی .وی هستند می باشد. خانم احسنی دوشنبه شب ۱۹ بهمن ساعت ۲۲:٣۰ دستگیرو بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. ٣- خانم ژیلا کرم زاده مکوندی ۴۹ ساله، دوشنبه شب ۱۹بهمن حوالی ساعت ۲٣:٣۰ دستگیر و به سلولهای انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. ۴. دکتر لیلا سیف الهی دوشنبه شب ۱۹ بهمن دستگیر و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. ۵- خانم فاطمه رستگاری متاهل و دارای ۲ فرزند می باشد دوشنبه شب دستگیر و به بند ۲۰۹ زندان اوین متقل شده است. ۶ خانم فرزانه زینالی ۵٣ ساله متاهل و دارای ۲ فرزند می باشد. او روز ۱۹ دی ما ه به منظور شرکت در مراسم اعتراضی مادران عزادار عازم پارک لاله بود که در مسیر توسط مامورین وزارت اطلاعات ربوده شد.

انتشار فیلمی از حمله نیروهای انتظامی و لباس شخصی به کوی دانشگاه تهران در بامداد 25 خرداد

فیلم بطور کامل در کانال فیلم وبلاگ موجود است

بی بی سی - فیلم تازه ای از وقایع کوی دانشگاه در نیمه شب (1.30 بامداد) بیست و پنجم خرداد ماه به دست بی بی سی رسیده که تصاویر منتشر نشده ای از حمله نیروهای انتظامی و لباس شخصی به کوی دانشگاه تهران و خوابگاه دانشجویان را به تصویر کشیده است

این فیلم ابعاد تازه ای از وقایع آن شب در کوی دانشگاه را نشان می دهد.

در این فیلم معلوم می شود که حمله به کوی دانشگاه بر خلاف ادعای حکومت کار عناصر خودسر نبوده و از پیش برنامه ریزی شده بوده است. مهاجمان می گویند سردار رجب زاده، رئیس وقت نیروی انتظامی تهران دستور حمله را صادر کرده بوده.

روز 24 خرداد ماه و بعد از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری در ایران، دانشجویان معترض به نتایج انتخابات از ساعت نه شب در داخل کوی دانشگاه تجمع کردند.

ساعاتی بعد محوطه اطراف کوی به محاصره گارد ویژه درآمد. فیلم رسیده به دفتر بی بی سی از ساعت 1.30 بامداد فیلمبرداری شده است؛ زمانی که هنوز نیروهای امنیتی و لباس شخصی وارد کوی دانشگاه نشده اند و پشت میله های کوی هستند.

درگیری ها در پشت میله های کوی و قبل از ورود نیروهای امنیتی به خوابگاه آغاز شده است. دانشجویان از بالای پشت بام سنگ پرتاب می کنند و گارد ویژه هم از پایین شروع به پرتاب سنگ و شلیک گاز اشک آور می کند.

در فیلم تصاویری از کپه های آتش به چشم می خورد که شاید دانشجویان در مقابل گاز اشک آور روشن کرده اند.

نزدیک ساعت دو بامداد لباس شخصی ها به کمک گارد ویژه موفق می شوند وارد کوی شوند.

تصاویری از حمله ماموران امنیتی و لباس شخصی به دانشجویان، کشاندن دانشجویی روی زمین، فریادهای لباس شخصی هایی که از گارد ویژه می خواهند از کتک زدن دانشجویان خودداری کنند، دانشجویانی که در مقابل کتابخانه شهید مفتح در کوی دانشگاه مورد ضرب و شتم قرار گرفته و روی زمین خوابانده شده اند، صورت خون آلود دانشجویی که روی زمین افتاده، همه و همه تصاویری است که هر چند شاهدان عینی بارها در رسانه های مختلف آن را روایت کرده اند اما تا کنون به صورت تصويری از رسانه ای پخش نشده است.

خبر حمله نیروهای امنیتی به کوی دانشگاه، واکنش های زیادی را برانگیخت و بسیاری از نیروهای موافق و مخالف دولت خواستار پیگیری این حادثه و شناسایی مسببان حمله به خوابگاه دانشجویان شدند.

علی لاریجانی، رئیس مجلس ایران در سخنانی حمله شبانه به خوابگاه دانشجویان را مورد انتقاد قرار داد و هیئتی را مامور رسیدگی به اتفاقات کوی دانشگاه تهران کرد.

آیت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، چندی بعد از واقعه کوی دانشگاه در دیدار با داشجویان، از حمله نیروهای امنیتی به کوی دانشگاه تهران عنوان یک "تخلف بزرگ" نام برد و از برخورد قاطع با جنایات صورت گرفته خبر داد.

محسن کوهکن، سخنگوی هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی گفت که نیروهای انتظامی با درخواست فرهاد رهبر، رئیس دانشگاه تهران وارد کوی دانشگاه شده بودند؛ سخنانی که فرهاد رهبر آن را تکذیب کرد و اعلام داشت در آن شب هیچ کدام از مسئولان کوی دانشگاه حضور نداشتند.

دفتر تحکیم وحدت دو روز بعد از حمله نیروهای امنیتی به خوابگاه دانشجویان در بیانیه ای اعلام کرد: "در این حمله ناجوانمردانه به دانشجویان، حداقل ۵ نفر از دانشجویان دانشگاه تهران به شهادت رسیدند. محیط زندگی دانشجویان را به آتش کشیدند و به راستی ۱۸ تیر دیگری با ابعاد گسترده تر و ناپاکی و سفاکی بیشتر بر جای گذاشتند. باز هم اتاق های خوابگاه دانشگاه تهران منهدم شده و باز هم خون پاک دانشجویان بر در و دیوار آن برجای مانده است."

مقامات ایران خبر کشته شدن 5 دانشجو را تکذیب کردند و گفتند تنها صد تا صد و بیست نفر در این حادثه زخمی شدند.

هر چند بنابه درخواست علی لاریجانی، کمیته ای حقیقت یاب برای پیگیری حمله به کوی دانشگاه تشکیل شد، اما با آنکه اين کميته گزارشی را در اين زمينه آماده کرد، پس از گذشت هشت ماه هنوز اين گزارش يا گزارش مشابه ديگری در باره علل و عاملان حمله به کوی دانشگاه تهران منتشر نشده است.

آنچه که گذشت در یک نگاه

سر در اصلی کوی دانشگاه تهران: ساعت 1.25 بامداد روز 25 خرداد تلاش های نیروهای امنیتی و لباس شخصی برای ورود به کوی دانشگاه آغاز می شود.

کتابخانه شهید مفتح، کتابخانه مرکزی کوی: دقایقی بعد از حمله به کوی، نیروهای امنیتی دانشجویانی را که به شدت مورد ضرب و جرح قرار داده بودند به روی زمین خوابانده و همچنان خشونت ادامه دارد.

میدان مرکزی کوی: خشونت گارد ویژه به اندازه ای می رسد که بقیه نیروها از جمله لباس شخصی ها گارد ویژه را به سمت میدان مرکزی هدایت کرده و از آنها می خواهند تا از نزدیک شدن به ساختمان ها جلوگیری کنند.

ساختمان اصلی خوابگاه دانشجویان: به گفته شاهدان عینی نیروهای امنیتی با حمله به کوی و تخریب لوازم شخصی دانشجویان آنها را به شدت مورد ضرب و جرح قرار دادند.

انتقال پیمان چالاکی و حسین نورانی‌نژاد به بند 350/ وضعیت نامناسب روحی دختر خردسال پیمان چالاکی

کمیته گزارشگران حقوق بشر - بنابر گزارش‌های دریافتی حسین نورانی‌نژاد و پیمان چالاکی دو فعال سیاسی به بند 350 زندان اوین منتقل شده‌اند. بند 350 زندان اوین، پس از انتخابات عملا به بند زندانیان سیاسی تبدیل شده و تراکم افراد و کمبود امکانات در آن همواره موجب نارضایتی زندانیان این بند بوده است.

از سوی دیگر، علیرغم وعده‌های دادستانی تهران مبنی بر آزادی سمیه عالمی‌پسند همسر پیمان چالاکی وی همچنان در بازداشت نیروهای امنیتی به سر می‌برد. این در حالی است که فرزند خردسال این زوج فعال سیاسی پس از بازداشت پدر و مادرش با مشکلات روحی جدی روبرو شده است و نزدیکان این خانواده امیدوار بودند با آزادی سمیه عالمی‌پسند وضعیت روحی این دختر خردسال اندکی بهبود یابد. گفتنی است نیروهای امنیتی ساوه دختر چهارساله این زوج فعال سیاسی را نیز به همراه آنان بازداشت نموده و دو ساعت در اداره اطلاعات شهرستان ساوه نگهداری نموده بودند.

روز۲۷ دی ماه، پیمان چالاکی فعال سیاسی-کارگری و دبیر اسبق انجمن اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی ساوه به همراه همسرش سمیه عالمی پسند از اعضای سابق جبهه مشارکت، منطقه تهران و دبیر سابق انجمن اسلامی دانشگاه آزاد تهران سما و دختر خردسالشان در منزلشان واقع در شهرستان ساوه توسط عوامل وزارت اطلاعات بازداشت و به تهران منتقل شدند.

حسین نورانی‌نژاد مسئول کمیته اطلاع‌رسانی جبهه مشارکت نیز شامگاه 26 شهریورماه در منزل یکی از نزدیکانش بازداشت شد و در روزهای اخیر از سوی شعبه 28 دادگاه انقلاب با حکم سه سال حبس تعزیری روبرو گشت.

سال زندان برای روزنامه‌نگار کرد عدنان حسن‌پور

سازمان ضد اعدام کردستان - در پی پذیرفته شدن درخواست اعاده ی دادرسی بر پرونده ی عدنان حسن پور از سوی دیوان عالی کشور، حکم اعدام این روزنامه نگار کورد به 31 سال حبس تقلیل یافت.

نامبرده که بیش از 3 سال پیش بازداشت شد، در تابستان سال 86 به اتهام محاربه (دشمنی با خدا) به اعدام محکوم شد و این حکم به تائید دادگاه تجدیدنظر استان کردستان نیز در آمد. پس از آن با درخواست وکیل وی دکتر صالح نیکبخت مبنی بر بررسی مجدد پرونده در دیوان عالی کشور موافقت گردید و متعاقبا حکم 31 سال حبس برای این روزنامه نگار و فعال مدنی کورد صادر گردید.

یک زندانی در اثر شکنجه های وحشیانه در زندان جان باخت

یک زندانی بی دفاع در اثر شکنجه های وحشیانه در زندان گوهردشت کرج جان باخت

بنابه گزارشات رسیده به فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، یکی از زندانیان بند 1 زندان گوهردشت در اثر شکنجه های وحشیانه به قتل رسید.
روز دوشنبه 3 اسفند ماه زندانی یاور خدا دوست در اثر شکنجه های غیر انسانی کرمانی و فرجی رئیس و معاون اطلاعات زندان به قتل رسید.
پیکر این زندانی به بهداری زندان منتقل و در حال حاضر در سردخانه این زندان نگهداری می شود.
یاور و لطیف خدا دوست دو برادر زندانی که در سالن 3 بند 1 زندان گوهردشت کرج زندانی بودند مدتی پیش، از سالن 3 به سلولهای انفرادی سالن 2 که معروف به سگدونی است منتقل شدند..آنها پس از یورش گارد زندان و بازرسی سلول آنها به سلولهای انفرادی منتقل شدند.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران ، شکنجه زندانیان بی دفاع که منجر به مرگ آنها شده است را به عنوان یک جنایت محکم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و سایر مراجع بین المللی خواستار اقدامات عاجل برای پایان دادن به شکنجه ها در زندانهای ولی فقیه است.


03 اسفند 1388 برابر با 22 فوریه 2010
گزارش فوق را به سازمانهای زیر ارسال گردید:
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل

شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

قهرمانان این سو و آن سوی دیوار اوین

قهرمانان این سو و آن سوی دیوار اوین

مادران عزادار از روز عاشورا هر چند شب یکبار و از 20 دی ماه که 14 نفر از دوستانمان را به جرم مادر بودن و پیگیر بودن حق فرزندان خود به زندان اوین منتقل کردند تا کنون تقریبا هر شب چند ساعتی همراه با خانواده دیگر زندانیان و مردمی که برای حمایت از فرزندان شجاع این مرزوبوم می آیند جلوی زندان اوین حضور دارند .

در این بین البته برای چندمین بار تعدادی از دوستانمان در اوین بسر می برند . این بار چند شب قبل از 22 بهمن به خانه هایشان ریختند و به بهانه پیشگیری از وقوع جرم دستگیر و راهی اوین کردنشان و من ماندم که وزارت اطلاعات واقعا چقدر بفکر مادران است که نکند کاری دست خودشان بدهند ! این مادران همچنان در بازداشت بسر می برند .

در طی این شبها شاهد اتفاقات قشنگ بسیاری جلوی اوین بودم که بر آن شدم برخی از آنها را با دیگران قسمت کنم . مهمترین تغییری که به وضوح قابل تشخیص است این است که اوایل خانواده ها بسیار ناامید و دلمرده به نظر می رسیدند . به یاد دارم وقتی شب 22 دی ماه مادران را آزاد کردند و ما با شور و اشتیاق ، با دست و سوت به استقبالشان رفتیم اکثراً نگران بودند که نکند شادی و دست زدنمان باعث شود تا فرزندان در بندشان مورد غضب زندانبانان قرار گیرند ، اما کم کم با ادامه پیدا کردن این رویه توسط مادران و استقبال خانواده های دیگر در شب های متوالی از آزادی تک تک زندانیان این جو سنگین شکسته شد تا جایی که اکنون مردم از همه قهرمانانشان با صلوات ، دست زدن و سوت استقبال می کنند .

• از جمله وسایل شخصی که به زندانیان می دهند حوله است که یکی از جوانان که تصادفا حوله اش سبز بود در لحظه آزاد شدن آن را بر روی دوشش انداخت و انگشتانش را به علامت V بالا برده که جمعیت بی امان تشویقش کردند .

• شاهد آزادی جوانی دیگر بودیم که برای چهارمین بار در جریان اعتراضات بعد از انتخابات دستگیر و راهی اوین شده بود هنگام آزادی پدرش با لبخند و در عین حال با بی حوصلگی با دست به او اشاره کرد که این بار خودش بیاید پایین و پسرش به محض پایین آمدن پرسیده بود : 22 بهمن چند شنبه است ؟! و پدر در جواب گفت : اینبار اول وثیقه ات را آماده میکنی و بعد می روی .

• دختر جوانی را دیدم که به محض آزادی بر خاک بیرون از زندان و آزاد وطنش بوسه زد .

• دختران و پسرانی که به محض بیرون آمدن از زندان دنبال خانواده دوستان خود بودند تا از حال فرزندانشان باخبرشان سازند و یا پیغامهای دوستانشان را به خانواده ها برسانند .

• زنان و مردانی که پس از آزادی با حوصله تمام به سوالات تک تک خانواده ها جواب می دادند و تلاش می کردند به آنها روحیه دهند و بگویند فرزندانشان قوی و پر صلابت هستند ، شما قوی باشید .

• زندانیان بسیاری که هنگام آزادی با بالا بردن دستانشان به علامت V نوید پیروزی را می دادند و با تشویق گسترده مردم روبرو می شدند .

• شبی شاهد آزادی حجت الاسلام خلجی بودیم که هنگامی که ملبس به لباس روحانیت از در زندان بیرون آمد جمعیت یکصدا صلوات فرستادند و در این بین چندین نفر یادآوری کردند که سه صلوات پشت هم باشد تا به زندانبانان آزادی بگویند مردم احترامات ویژه را برای روحانیون واقعی ، به تشخیص خود و داوطلبانه قائل می شوند و تا زمانی که سوار خودرویش شود با صلوات ، دست و سوت از طرف مردم مشایعت شد .

•         در شب 23 بهمن خانواده ای 15 نفره حضور داشتند که 8 نفرشان از شهرهای کوچک آمده بودند همراه با فرزندانی خردسال و مادربزرگی پیر تا در راهپیمایی جنبش سبز حضور یابند و برای تکمیل کار زیبایشان برای همراهی با زندانیان و خانواده هایشان جلوی زندان حضور یافتند ، در بینشان کودکانی 4 و 10 ساله حضور داشتند و مادربزرگی هفتاد و چند ساله که آمده بود در کنار نوه های خردسالش باشد تا فرزندانش فارغ از نگرانی برای نوه هایش در راهپیمایی حضور یابند چون می داند که اگر ساندیس ، مرغ ، گوشت و پول به از ما بهتران می رسد سهم مردم فحاشی ، اشک آور ، باتوم ، زندان و شاید سرب داغ است . ترکیب سنی این خانواده بسیار جالب بود کودکانی 4 و 10 ساله ، پسردائی و دختردائی حدود 18 تا 20 ساله ، مادر و پدری حدوداً 30 ساله ، خاله ها و زن دائی هایی حدوداً 40 ساله ، دائی حدود 50 سال و مادربزرگی هفتاد و چند ساله . مادر کودک 4 ساله می گفت پسرش با بی صبری منتظر مرد شدن خود می باشد و هر از چند گاهی جلوی آینه می رود و از مادرش می پرسد اینها سیبیله ؟ من دارم مرد میشم ! آن شب کنار مادرش آمد و با زبان بسیار شیرین کودکانه گفت : مامان اگه من پشت اون دیوار برم کلی مرد میشم و وقتی مادر پرسید چرا ؟ جواب داد : دائی میگه ، و من از خود می پرسم آیا با چنین پشتوانه ای از نسل های مختلف که اینگونه همدل و همراه هستند حق داریم حتی لحظه ای در پیروزیمان تردید کنیم ؟

• شب 28 بهمن حدود 50 نفر از فرزندان ایران در میان شور و اشتیاق فراوان خانواده ها و حامیانشان از زندان آزاد شدند . حداقل 6 نفر از دختران و پسران جوان با مدرک جرمشان که کیس کامپیوتری در بغلشان بود آزاد شدند . اکثر آنها بصورت جمع 4 و 6 نفره و تقریبا پشت سر هم بیرون آمدند و در این زمان بود که صدای شادی و دست و سوت مردم بی وقفه و پشت هم شنیده میشد .

• شب 30 بهمن ساعت 9 شب دم زندان بودیم وقتی رسیدیم دوستان گفتند ظاهرا دیگر آزادی نداریم و به خانواده ها گفتند که بروند ما گفتیم یک ساعت دیگر هم منتظر می مانیم . حوالی ساعت 9:30 بود که خانم و آقایی جوان را دیدیم که با چند شاخه گل رز زیبا و تازه به جمع نزدیک شدند . دختر جوان به جمع که رسید ابتدا یک شاخه را به پدری پیر داد و پس از آن یک شاخه دیگر را به من و همینطور شاخه های گل را بین جمعیت تقسیم کرد . در برگشتشان جلو رفتم و بار دیگر از این کار بسیار زیبایشان تشکر کردم و پرسیدم کسی از شما آزاد شدند ؟ پسر جوان در جواب با اندوه و اشکی در چشم گفت : نه ، از سال 67 دیگر امیدی به آزادیش نداریم آمدیم تا بگوییم که شما تنها نیستید ، ما هم با شما همدردیم و هیچ تفاوتی ندارد . فهمیدم که از خانواده اعدام شدگان سال 67 هستند و بسیار متاثر شدم و در جواب   گفتم : کاملا درسته ، ما هم برای حمایت می آییم و آنها اصلا خود ما هستند و ما می توانستیم جای آنها باشیم چون آنان همان حرفی را زدند که ما زدیم . بار دیگر از آنها تشکر کردم و گفتم کارشان بسیار زیبا و با ارزش بود .

شاخه گل را به دختر یکی از مادران عزادار که در بند است دادم تا پس از آزادی مادرش به او تقدیم کند و حکایت امشب را باز گوید .

در جمع جلوی زندان دیگر همه آشنایند و صمیمی . اینجا جایی است که خانواده ها تصمیم گرفتند تا غمهای خود را با هم قسمت کنند و به جای گریستن در تنهایی می آیند تا کنار هم بایستند و به یکدیگر بگویند که تنها نیستند و حمایت خود از فرزندان ، پدران و مادران زندانی را با روحیه ای مصمم و امیدوار اعلام کنند .

بگذارید نسیم بهاری در سرزمین ایران حس شود !

بگذارید نسیم بهاری در سرزمین ایران حس شود !

 چگونه نوروز برپا کنیم که جوانان ما در آستانه اعدام اند ؟

چگونه سالی تازه را آغاز کنیم که دختران و پسران مان دربندند یا برای فرار از بند از خانه و کاشانه آواره شده اند .

چطور نظاره گر بهار باشیم که هنوز آمران و عاملان کشتار فرزندانمان محاکمه نشده اند درحالی که جگرگوشه های ما به گلوله بسته شدند ، از بلندی پرتابشان کردند یا زیر چرخ های خودروهای پلیس له شدند ، در شکنجه گاهها از بین رفتند و بسیاری نیز مفقودالاثر شده اند .

چگونه بهار را به خانه راه دهیم که مادران و پدران زیادی با تنی فرسوده و همراه با بیماری های مختلف در زندان بلاتکلیف هستند و یا احکام سنگین و غیرعادلانه را طی می کنند و فرزندانشان بی سرپرست و بدون نان آور حیران مانده اند که چرا قاتلان و دزدان آزادند و پدران و مادران آنها در بند !

مقامات جمهوری اسلامی ایران !

 قدرت و مقام ماندنی نیست ! اگر بود به شما نمی رسید ! به اعمال غیرانسانی و غیرقانونی پایان دهید ، صدای مادران را بشنوید و مصلحت کشور عزیزمان و مردم شریف را در نظر بگیرید .

ما مادران با انواع تبعیض ها و رنج ها فرزندانمان را با شیره ی جان خود پرورده ایم تا زندگی کنند و از هر کوششی برای پیشرفت و توسعه ی کشورمان دریغ نکرده ایم و اینک که به سال های پایانی عمر خود رسیده ایم می خواهیم شاهد آزادی و شکوفایی جوانان کشورمان باشیم .

ما ، مادران عزادار ، تا رسیدن به خواسته های قانونی خود همچنان عزادار و داغدار خواهیم بود و به تلاش های قانونی خود ادامه خواهیم داد .

-         اعدام را بس کنید !

-         زندانیان عقیدتی را آزاد کنید !

-         آمران و عاملان کشتارهای سی ساله گذشته را محاکمه کنید و بدانید که ما حتی نمی خواهیم قاتلان فرزندانمان اعدام یا قصاص شوند ، فقط می خواهیم آمران و عاملان کشتارهای سی ساله اخیر در دادگاه های علنی و عادلانه محاکمه شوند تا شاید دیگر کسی جرات نکند بالاتر از قانون عمل کند . ما می خواهیم تا در پناه قانون ، زندگی ساده و آرام و بدون وحشتی داشته باشیم .

به امید آن روز و به امید وزیدن نسیم بهاری

مادران عزادار - اسفند 1388

سوء قصد به جان منصور اسالو در زندان گوهردشت کرج

• اسالو روز دوشنبه توسط فردی زندانی از اعضای سپاه پاسداران مورد سوءقصد قرار گرفت. در این سوءقصد به او آسیبی نرسید ...

اخبار روز: منصور اسالو رئیس هیات مدیره ی سندیکای کارگران شرکت واحد، روز دوشنبه در زندان گوهردشت توسط یک زندانی تحریک شده که گفته می شود از اعضای سپاه پاسداران است، مورد سوءقصد قرار گرفت. 

به گزارش فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، منصور اسالو رئیس این سوء قصد جان سالم به در برده است.
بنابر این گزارش، روز دوشنبه ٣ اسفند ماه منصور اسالو رئیس هیئت مدیره سندیکای شرکت اتوبوس رانی تهران و حومه در هواخوری بند ۴ زندان گوهردشت کرج هنگامی که با ۲ زندانی دیگر در حال صحبت کردن بود با تیزی و از پشت مورد تهاجم قرار گرفت که با هوشیاری زندانیان و واکنش به موقع او از خطر جدی نجات یافت. این حمله در حضور پاسدار بندی بنام حسن پور و فرد دیگر بنام مرادی سر وکیل بند صورت گرفت. پاسداربندها هیچ اقدامی برای ممانعت از یورش انجام ندادند و بعد از اینکه زندانیان سیاسی نسبت به این حمله و بی عملی آنها اعتراض کردند، فقط اقدام به گرفتن تیزی از فرد مهاجم کرده و او را رها ساختند. فرد مهاجم همچنان به سوی آقای اسالو حمله می کرد و می گفت: که ترا می کشم و به عربده کشی خود ادامه می داد.
این فرد قبل از این در مقابل فروشگاه چند بار سعی به ایجاد درگیری فیزیکی با آقای اسالو را داشت و چند بار بر سینه ایشان مشت کوبید ولی آقای اسالو با بردباری واکنشی از خود نشان نداد. زندانیانی که شاهد این صحنه بودند به دفاع از آقای اسالو برخواستند و فرد مهاجم را عقب نشاندند.
فرد مهاجمی که به زندانی سیاسی منصور اسالو حمله کرد، سید محمد حسینی از اعضای سپاه پاسدارن است که به جرم قتل همسرش در زندان بسر می برد.
این گزارش می گوید: یورش امروز به آقای اسالو از پیش طراحی شده بود و بدستور وزارت اطلاعات و با طراحی علی حاج کاظم و علی محمدی رئیس و معاون زندان و کرمانی و فرجی رئیس و معاون اطلاعات و محمود مغنیان رئیس بند ۴ به اجرا گذاشته شد. این چندمین باری است که طرح حمله ناموفق علیه زندانیان سیاسی در بند ۴ به اجرا گذاشته می شود و هدف از این حملات حذف فیزیکی آقای اسالو و سایر زندانیان سیاسی می باشد.
پیش از این آقای منصور اسالو را به مدت ۱ هفته به سلولهای انفرادی بند ۵ انتقال دادند. انتقال آقای اسالو به دستور کرمانی رئیس اطلاعات زندان گوهردشت صورت گرفته بود اخبار روز: منصور اسالو رئیس هیات مدیره ی سندیکای کارگران شرکت واحد، روز دوشنبه در زندان گوهردشت توسط یک زندانی تحریک شده که گفته می شود از اعضای سپاه پاسداران است، مورد سوءقصد قرار گرفت..

شب های اوین

اخبار روز: 

گزارش یک مادر عزادار, شب های اوین، وقتی خانواده ها برای استقبال از ازادی فرزندان خود می آیند، شاهد صحنه های پرشور مقاومت، همبستگی و صمیمیت است ...

مادران عزادار از روز عاشورا هر چند شب یکبار و از ۲۰ دی ماه که ۱۴ نفر از دوستانمان را به جرم مادر بودن و پیگیر بودن حق فرزندان خود به زندان اوین منتقل کردند تا کنون تقریبا هر شب چند ساعتی همراه با خانواده دیگر زندانیان و مردمی که برای حمایت از فرزندان شجاع این مرزوبوم می آیند جلوی زندان اوین حضور دارند .

در این بین البته برای چندمین بار تعدادی از دوستانمان در اوین بسر می برند . این بار چند شب قبل از ۲۲ بهمن به خانه هایشان ریختند و به بهانه پیشگیری از وقوع جرم دستگیر و راهی اوین کردنشان و من ماندم که وزارت اطلاعات واقعا چقدر بفکر مادران است که نکند کاری دست خودشان بدهند ! این مادران همچنان در بازداشت بسر می برند .
در طی این شبها شاهد اتفاقات قشنگ بسیاری جلوی اوین بودم که بر آن شدم برخی از آنها را با دیگران قسمت کنم . مهمترین تغییری که به وضوح قابل تشخیص است این است که اوایل خانواده ها بسیار ناامید و دلمرده به نظر می رسیدند . به یاد دارم وقتی شب ۲۲ دی ماه مادران را آزاد کردند و ما با شور و اشتیاق ، با دست و سوت به استقبالشان رفتیم اکثراً نگران بودند که نکند شادی و دست زدنمان باعث شود تا فرزندان در بندشان مورد غضب زندانبانان قرار گیرند ، اما کم کم با ادامه پیدا کردن این رویه توسط مادران و استقبال خانواده های دیگر در شب های متوالی از آزادی تک تک زندانیان این جو سنگین شکسته شد تا جایی که اکنون مردم از همه قهرمانانشان با صلوات ، دست زدن و سوت استقبال می کنند .

-       از جمله وسایل شخصی که به زندانیان می دهند حوله است که یکی از جوانان که تصادفا حوله اش سبز بود در لحظه آزاد شدن آن را بر روی دوشش انداخت و انگشتانش را به علامت V بالا برده که جمعیت بی امان تشویقش کردند .

-       شاهد آزادی جوانی دیگر بودیم که برای چهارمین بار در جریان اعتراضات بعد از انتخابات دستگیر و راهی اوین شده بود هنگام آزادی پدرش با لبخند و در عین حال با بی حوصلگی با دست به او اشاره کرد که این بار خودش بیاید پایین و پسرش به محض پایین آمدن پرسیده بود : ۲۲ بهمن چند شنبه است ؟! و پدر در جواب گفت : اینبار اول وثیقه ات را آماده میکنی و بعد می روی .
-       دختر جوانی را دیدم که به محض آزادی بر خاک بیرون از زندان و آزاد وطنش بوسه زد .
-       دختران و پسرانی که به محض بیرون آمدن از زندان دنبال خانواده دوستان خود بودند تا از حال فرزندانشان باخبرشان سازند و یا پیغامهای دوستانشان را به خانواده ها برسانند .
-       زنان و مردانی که پس از آزادی با حوصله تمام به سوالات تک تک خانواده ها جواب می دادند و تلاش می کردند به آنها روحیه دهند و بگویند فرزندانشان قوی و پر صلابت هستند ، شما قوی باشید .
-       زندانیان بسیاری که هنگام آزادی با بالا بردن دستانشان به علامت V نوید پیروزی را می دادند و با تشویق گسترده مردم روبرو می شدند .
-       شبی شاهد آزادی حجت الاسلام خلجی بودیم که هنگامی که ملبس به لباس روحانیت از در زندان بیرون آمد جمعیت یکصدا صلوات فرستادند و در این بین چندین نفر یادآوری کردند که سه صلوات پشت هم باشد تا به زندانبانان آزادی بگویند مردم احترامات ویژه را برای روحانیون واقعی ، به تشخیص خود و داوطلبانه قائل می شوند و تا زمانی که سوار خودرویش شود با صلوات ، دست و سوت از طرف مردم مشایعت شد .

-       در شب ۲٣ بهمن خانواده ای ۱۵ نفره حضور داشتند که ٨ نفرشان از شهرهای کوچک آمده بودند همراه با فرزندانی خردسال و مادربزرگی پیر تا در راهپیمایی جنبش سبز حضور یابند و برای تکمیل کار زیبایشان برای همراهی با زندانیان و خانواده هایشان جلوی زندان حضور یافتند ، در بینشان کودکانی ۴ و ۱۰ ساله حضور داشتند و مادربزرگی هفتاد و چند ساله که آمده بود در کنار نوه های خردسالش باشد تا فرزندانش فارغ از نگرانی برای نوه هایش در راهپیمایی حضور یابند چون می داند که اگر ساندیس، مرغ، گوشت و پول به از ما بهتران می رسد سهم مردم فحاشی، گاز اشک آور، باتوم، زندان و شاید سرب داغ است. ترکیب سنی این خانواده بسیار جالب بود کودکانی ۴ و ۱۰ ساله، پسردائی و دختردائی حدود ۱٨ تا ۲۰ ساله، مادر و پدری حدوداً ٣۰ ساله، خاله ها و زن دائی هایی حدوداً ۴۰ ساله، دائی حدود ۵۰ سال و مادربزرگی هفتاد و چند ساله. مادر کودک ۴ ساله می گفت پسرش با بی صبری منتظر مرد شدن خود می باشد و هر از چند گاهی جلوی آینه می رود و از مادرش می پرسد اینها سیبیله؟ من دارم مرد میشم! آن شب کنار مادرش آمد و با زبان بسیار شیرین کودکانه گفت: مامان اگه من پشت اون دیوار برم کلی مرد میشم و وقتی مادر پرسید چرا؟ جواب داد: دائی میگه، و من از خود می پرسم آیا با چنین پشتوانه ای از نسل های مختلف که اینگونه همدل و همراه هستند حق داریم حتی لحظه ای در پیروزیمان تردید نکنیم ؟

-       شب ۲٨ بهمن حدود ۵۰ نفر از فرزندان ایران در میان شور و اشتیاق فراوان خانواده ها و حامیانشان از زندان آزاد شدند. حداقل ۶ نفر از دختران و پسران جوان با مدرک جرمشان که کیس کامپیوتری در بغلشان بود آزاد شدند. اکثر آنها بصورت جمع ۴ و ۶ نفره و تقریبا پشت سر هم بیرون آمدند و در این زمان بود که صدای شادی و دست و سوت مردم بی وقفه و پشت هم شنیده میشد.
-      شب ٣۰ بهمن ساعت ۹ شب دم زندان بودیم وقتی رسیدیم دوستان گفتند ظاهرا دیگر آزادی نداریم و به خانواده ها گفتند که بروند ما گفتیم یک ساعت دیگر هم منتظر می مانیم. حوالی ساعت ۹:٣۰ بود که خانم و آقایی جوان را دیدیم که با چند شاخه گل رز زیبا و تازه به جمع نزدیک شدند. دختر جوان به جمع که رسید ابتدا یک شاخه را به پدری پیر داد و پس از آن یک شاخه دیگر را به من و همینطور شاخه های گل را بین جمعیت تقسیم کرد. در برگشتشان جلو رفتم و بار دیگر از این کار بسیار زیبایشان تشکر کردم و پرسیدم کسی از شما آزاد شدند؟ پسر جوان در جواب با اندوه و اشکی در چشم گفت: نه، از سال ۶۷ دیگر امیدی به آزادیش نداریم، آمدیم تا بگوییم که شما تنها نیستید، ما هم با شما همدردیم و هیچ تفاوتی ندارد. فهمیدم که از خانواده اعدام شدگان سال ۶۷ هستند و بسیار متاثر شدم و در جواب گفتم: کاملا درسته، ما هم برای حمایت می آییم و آنها اصلا خود ما هستند و ما می توانستیم جای آنها باشیم چون آنان همان حرفی را زدند که ما زدیم. بار دیگر از آنها تشکر کردم و گفتم کارشان بسیار زیبا و با ارزش بود.
شاخه گل را به دختر یکی از مادران عزادار که در بند است دادم تا پس از آزادی مادرش به او تقدیم کند و حکایت امشب را باز گوید.
در جمع جلوی زندان دیگر همه آشنایند و صمیمی. اینجا جایی است که خانواده ها تصمیم گرفتند تا غمهای خود را با هم قسمت کنند و به جای گریستن در تنهایی می آیند تا کنار هم بایستند و به یکدیگر بگویند که تنها نیستند و حمایت خود از فرزندان، پدران و مادران زندانی را با روحیه ای مصمم و امیدوار اعلام کنند. مادران عزادار از روز عاشورا هر چند شب یکبار و از ۲۰ دی ماه که ۱۴ نفر از دوستانمان را به جرم مادر بودن و پیگیر بودن حق فرزندان خود به زندان اوین منتقل کردند تا کنون تقریبا هر شب چند ساعتی همراه با خانواده دیگر زندانیان و مردمی که برای حمایت از فرزندان شجاع این مرزوبوم می آیند جلوی زندان اوین حضور دارند .

منبع: فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران

ادامه ی تجمع خانواده ها در برابر اوین - گروه دیگری از زندانیان حوادث اخیر ازاد شدند

اخبار روز: همزمان با تجمع شبانه ی خانواده های زندانیان در برابر زندان اوین، گروه دیگری از زندانیان ازاد شدند.
به گزارش فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، صدها نفر از خانواده های دستگیر شدگان حوادث اخیر شنبه شب در برابر زندان اوین تجمع کردند. این تجمع از ساعت ۱۹ با حضور خانواده های دستگیر شدگان، مادران عزادار و مردم تهران در مقابل زندان اوین آغاز شد و تجمع کنندگان خواستار آزادی زندانیان سیاسی شدند. بنابر این گزارش نزدیک به هزار نفر در این تجمع شرکت کردند.
بر اثر ایستادگی و پافشاری خانواده ها و مردم، از ساعت ۱۹:٣۰ آزادی عده ای از زندانیان آغاز شد. بنابر این گزارش تا ساعت یازده و نیم شب، بیش از ۲۰ نفر آزاد شدند. دستگیر شدگانی که آزاد می شدند با بالا بردن دستان خود به علامت پیروزی و لبخند زدن و گاها اشک شوق از خانواده ها و حاضرین تشکر می کردند.
با آزادی هر زندانی موجی از شادی جمعیت را فرا می گرفت و حاضران با دست زدن و سوت کشیدن اوج احساسات خود را ابراز می داشتند. ابراز احساسات خانواده ها و مردم هر شب ابعاد تازه ای به خود می گیرد و باعث بالا بردن روحیه سایر اسیران که هنوز در زندان بسر می برند، می شود.
امشب نیز تعدادی از خانواده ها به مناسبت آزادی عزیزانشان از اسارت اقدام به پخش شیرینی بین جمعیت کردند.
از طرفی دیگر مادران عزادار و حامیان آنها اعتراضات هفتگی خود را امشب در کنار زندان اوین برگزار کردند. آنها از چند هفته پیش این اعتراضات را از پارک لاله به کنار زندان اوین منتقل کرده اند. علیرغم یورش های وحشیانه و دستگیری ۶ نفر از حامیان مادران عزادار و انتقال آن ها به بند ۲۰۹ که با هدف ایجاد تزلزل در عزم جزم مادران عزادار صورت گرفت، مادران همچنان تجمع هفتگی خود را برگزار می کنند.

جامعه دفاع از حقوق بشر ایران- جنوب کالیفرنیا

http://shrisc.org

info@shrisc.org

جامعه دفاع از حقوق بشر ایران- جنوب کالیفرنیا  حمایت خود را از اعتصاب غدای نمادین سراسری که در اعتراض به نقض حقوق بشر در ایران همزمان درآمریکا و اروپا در روزهای 20و21 ماه فوریه صورت می گیرد را اعلام می کند. هیئت مدیره جامعه دفاع از حقوق بشر ایران کلیه حرکتهای صلح آمیز در جهت رسیدن به خواستهای بر حق و آزادیخواهانه مردم ایران را تأیید کرده و آن را نمود بلوغ فکری در ایران می داند.

 هیئت اجرایی جامعه دفاع از حقوق بشر ایران- جنوب کالیفرنیا  

تاریخ جمعه 20 ماه فوریه 2010

استمداد برای نجات جان محمد ملکی

اخبار روز: خانواده ی دکتر محمد ملکی از تمامی انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر در سراسر جهان جهت نجات جان دکتر محمد ملکی استمداد خواسته اند.
در اطلاعیه ای که از سوی خانواده ی دکتر ملکی در تاریخ اول اسفند منتشر شده، آمده است: همزمان با آغاز هفتمین ماه اسارت دکتر محمد ملکی، وضعیت جسمی ایشان در زندان بسیار وخیم گزارش میشود. طبق اخبار زیادی که از زندانیان آزاد شده میرسد، علیرغم روحیه بالا، ایشان در زندان بدون کمک دیگران قادر به راه رفتن نیستند. همچنین در روزهای گذشته در تماس از زندان با خانواده، تقاضای داروهای جدید شده که امروز داروی مربوط به شیمی درمانی سرطان پروستات و داروهای دیگر به زندان تحویل داده شد. مساله دیگری که بر نگرانی خانواده افزوده و بسیار مشکوک است، جابجایی چند باره ایشان در زندان طی هفته های اخیر است. در این مدت هر بار که نزدیک به زمان ملاقات میشود، به خانواده اطلاع میدهند که زمان ملاقات تغییر یافته است. امروز حدود بیست روز است که ملاقاتهای هفتگی دکتر ملکی به بهانه های مختلف به تعویق می افتد که نشان میدهد مسئولان زندان نگران مشاهده خانواده از وضعیت سلامتی او هستند.

در این میان هیچ یک از مسئولان حاکمیت پاسخگو نیستند و ظاهرا مقامات جمهوری اسلامی اینبارقصد جان دکتر ملکی را کرده اند. مشخص نیست که بدستور کدام مقام جمهوری اسلامی، اصرار بر نگهداری ایشان در زندان وجود دارد که حتی حاضر به بستری نمودن تحت الحفظ وی جهت درمان هم نیستند.
خانواده دکتر ملکی با آگاهی از اینکه تزریق داروی شیمی درمانی سرطان پروستات نیاز به شرایط بسیار آرام و استراحت مطلق دارد، نگرانی عمیق خود را از پیامدهای اجبار به تزریق این داروها در زندان ابراز کرده اند. آن ها از همه انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر در سراسر جهان استمداد طلبیده و خواهان اقدام فوری و جمعی آنها جهت نجات جان دکتر محمد ملکی شده اند. اخبار روز: خانواده ی دکتر محمد ملکی از تمامی انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر در سراسر جهان جهت نجات جان دکتر محمد ملکی استمداد خواسته اند.

رندان سلامت مي کنند، جان را غلامت مي کنند - به بهانه آزادي پريسا / سعيد حبيبي

ايميل را که باز کردم، ابتدا باورم نشد. دوستي نوشته بود:

پريسا کاکايي آزاد شد. همين الان باهاش حرف زدم. تو صداش آزادي موج ميزد. تبريک به همه

به اميد آزادي همه دوستان دربند...

از شدت شوق ساعتي مبهوت ماندم.

باورم نيست ز بد عهدي ايام هنوز/ قصه غصه که در دولت يار آخر شد

متن زير رشحه اي از احساساتي است که توانسته بود قالب کلام بخود بگيرد و فراهم شده بود که تا روز عشاق به رسم هديه پيشکش آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست، گردد. اما بنا به پاره اي اشارتها، ترجيح دادم که جانب احتياط را فرو نگذارم و بهانه اي بدست ناکسان ندهم، مبادا که اين ايام تلخ را فزوني دهند. اما اکنون که جشن آزاديش را گرفته ام – گرچه در کنج خفقان آور خلوت و خفا – ديگر جايي براي آن پروا نمي بينم، گذشته از آنکه اعتقاد دارم که آنچه از دل برآيد هرگز گرد کهنگي بر چهره اش نخواهد نشست. به گمانم حقايقي در ميان اين خطوط هست که طرحش ثمراتي خواهد داشت.

تقدير چنين بود که اين چند کلام، هديه آزادي آن گوهر يکتا باشد و آرزوي آزادي همه دوستان دربند. به اميد آنکه اين سنتي شود که ابراز محبت و احترماممان نه تنها در غيبت قهرمانان که در حضور آنان نيز صورت پذيرد.

** تصنيف فوق العاده استاد شجريان با نام رندان مست، عجيب با حال و هواي اين روزهامناسبت دارد. مخصوصا وقتي در آلبومي باشد که برادر عزيزم سعيد کلانکي چند روز پيش از بازداشت هديه ام کرد.

دومين نامه به پريسا کاکايي

پريساي بخشنده من

نمي دانم ميداني که روزگار چگونه بر من مي گذرد؟ چگونه اين روزهاي پرملال از پي شبهاي پر خيال مي آيند و مي روند و من دوره مي کنم، شب را و روز را هنوز را...

دوست ندارم قباي عادت به قامت قلم کشم . خوش نمي دارم که پرنده پاک احساس، به تيغ تيز تکرار، گرفتار کنم. نمي خواهم دوباره بگويم آنچه ديگر بار گفته ام.

اما نمي توانم شراب شورانگيز شهودت را ننوشم، در سوز سکوت سرد زمانه نسوزم و از شعله شراره پر شکوه خيالت نجوشم.

اي عزيز بر من خرده مگير اگر که اشک را رخصت دهم تا در غم من پرده در شود / وين راز سر به مهر به عالم سمر شود.

اي محبوب از من بگذر اگر که شبهاي هجر را گذرانديم و زنده ايم / مارا به سخت جاني خود اين گمان نبود.

اي مهربان بر من ببخش اگر پرده برانداخته و مست از خانه برون تاخته ام، تا با تو از سر دل و سوداي ضمير بگويم. تا با تو حکايت کنم از شور عشق و حرمت احترام، از عمق مهر و شدت احتياج، از سوز هجر و وسعت اشتياق.

مي خواهم دوباره، از پس هفته ها دوري با تو به نغمه اي مشتاقانه سخن گويم و به نجوايي عاشقانه به دلت ره جويم. نه تنها از آن رو که بسيار دلتنگم، نه تنها از آن رو که بسيار مشتاقم، نه تنها از آنرو که بسيار محتاجم، بلکه اين سودا نيز به سر دارم تا ديگران نيز بدانند، که دژخيم ديو سيرت زشت صورت، چه پري آسايي را به بند اسارت خويش افکنده و چه فرشته اي را در قفس قساوت خود محبوس کرده است. تا مردمان بدانند که پريساي من، نه که پريساهاي بسيار ما، کنون در بند اژدها گرفتارند. شايد که به خود آيند، شايد که به ياد آورند. شايد بابکي بجويند، شايد راه کاوه اي بپويند و شايد با خود بگويند :

شما را تا به چند آخر

نشستن روز و شب اندوه و غم خوردن

شما را تا به کي بايد

در اين ظلمت سرا عمري به سربردن

بپا خيزيد

کف دستانتان را قبضه شمشير مي بايد

کماندارانتان را در کمانها تير مي بايد

شما را عزمي اکنون راسخ و پيگير مي بايد

شما را اين زمان بايد

دلي آگاه

همه با همدگر همراه

نترسيدن ز جان خويش

روان گشتن به سوي دشمن بد کيش

نهادن رو به سوي اين دژ ديوان جان آزار

شکستن شيشه نيرنگ

بريدن رشته تزوير

دريدن پرده پندار

پريساي مهربان من

شب بود. سکوت سربي سنگين دشت آزارم ميداد. در خالي کويري پر وحشت، زيرسقف سياه آسماني بي ستاره، اضطراب، سپاه سردش را به سويم روان کرده بود. ميدويدم. چونان اسيري که از تازيانه تلخ تاراج گران مي گريزد. نفس به تنگ آمده بود. توان و تحمل نمانده بود. تاريکي تمام پهنه زمين را و تمام عمق زمان را فرا گرفته بود. گويي از خود ميگريختم، بي وقفه، بي انجام. به تاخت از پي ام مي آمدند. نميدانم که بودند و چه مي خواستند. اما قلبم چنان بر در و ديوار سينه مي کوفت که گويي قصد ترک قفس دارد. پايم از رفتن باز ماند. نشستم. چون کودکي ترسان، زانوانم را در بغل گرفتم. بر خود ميگريستم. زمين زير سم سوارانشان ميلرزيد. لبهايم خشک شده بود. حتي اشک هم نمانده بود. توان فرياد هم نبود.

در خود فشرده شدم. به تقدير رضا دادم. در برابر هيولاي مرگ سر فرود آوردم.

اما...

صدايي در گوشم پيچيد. زمزمه اي آشنا تمام وجودم را در نورديد. به خود آمدم. زمين آرام و زمان رام شده بود. گويي مشعلي در آسمان، گرماي مطبوع خويش را بر وجودم مي پاشيد. سر بلند کردم. نوري خيره کننده چشمانم را پر کرد. گويي زندگي بود که به من لبخند ميزد. چهره زني به غايت زيبا، با چشماني مهربان و لبخندي دلنشين، در آسمان هويدا بود. نگاه کم سويم در تلاقي نگاه پر فروغش مبهوت ماند. صدايم کرد. آغوش پر محبتش را به رويم گشود. دهانم به سختي باز شد. به نام خواندمش... پريساي من، آمدي؟...

ديدم به خواب دوش که ماهي برآمدي / کز عکس روي او شب هجران سرآمدي

تعبير رفت يار سفر کرده ميرسد / اي کاش هرچه زودتر از در درآمدي

آن عهد ياد باد که از بام و در مرا / هر دم پيام يار و خط دلبر آمدي

خامان ره نرفته چه دانند ذوق عشق / دريا دلي بجوي دليري سر آمدي

چشم که باز کردم، هنوز مشام جانم از عطر حضورت معطر بود. هنوز عمق دلم از نور نگاهت منور بود. هنوز سراپاي وجودم از آتش آغوشت زبانه مي کشيد. هنوز طنين ترنم مهربانت در گوش دلم مي پيچيد. حالي غريب بود. خاطرات اين چند ماهه، پيش چشمانم به رقص آمده بودند.

به ميانشان قدم نهادم. با آنها ساعتها به نجوا نشستم وگريستم، برخاستم و رقصيدم، خنديدم و نوشيدم... از کنار هر کدام که ميگذشتم، نشانه اي از زندگي و مهري از دلدادگي بر خود داشت.

چه خوبست که اين همه خاطرات شورآفرين را برايم نهاده اي و آن همه لحظات سرشار از زندگي را هديه ام داده اي، خاطرات و لحظاتي که اگر نبود، بهانه اي براي بودن، ماندن و زندگي کردن نبود.

باري، اکنون چون از پس انبوه آن خاطرات و خطرات، دقيق مي نگرم، در وجودت تلفيق شاعرانه اي مي بينم از تعهد و تامل ، اعتماد و احترام ، جرات و جسارت ، عشق و ايمان ، عزم و اراده ، شور و شوق . آري بي سبب نبود که تو را "معناي زندگي" دانستم.

چگونه مي شود تو را شناخت و تعهد را فرو نهاد؟

چگونه مي شود تو را ديد و در لايه لايه زندگي تامل نکرد؟

چگونه مي شود تو را خواست و زندگي را لبريز از شور و شو ق و عشق نيافت؟

چگونه مي توان تو را داشت و احترام را در تمام وجوه رفتار رعايت نکرد؟

چگونه مي توان در کنار تو بود و جرات و جسارت شوريدن بر بي عدالتي را نداشت؟

چگونه مي توان همراه تو بود و عزم تغيير جهان نکرد؟

چگونه مي توان همنشين تو بود و طعم يگانه مستحکم ترين اعتماد را نچشيد؟

و چگونه مي توان همدل تو بود و خوشبختي را احساس نکرد؟

از تو آموخته ام که خوشبختي ساختني است و نه يافتني. گوهري نيست که پرنده اي آسماني به ناگاه در دامنت نهد يا رمزي نيست که در کوزه اي دربسته، امواج بي خيال دريا به دستت دهد. براي بدست آوردنش بايد خواست و رفت و ساخت. بلکه خوشبختي همين خواستن و رفتن و ساختن است. و تو خوشبختي چون خواستي و در اين خواستن، سعادت ديگران را نيز خواستي. چون رفتي و با خود ديگران را نيز به سوي آن بردي. چون ساختي و ديگران را به ساختنش واداشتي.

بي دليل نيست که رداي فعاليت حقوق بشر، چنين برازنده قامت زيباي توست. چرا که آنکه "زندگي" را براي خود و ديگران محترم مي دارد و "خوشبختي" را در گرو اراده خويش و وجود خوشبختي ديگران مي داند، نمي تواند در برابر تضييع حقوق انسانها سکوت کند و از فعاليت در راه تحقق آن چشم پوشد. نمي تواند رنج کودکان کار را ببيند و براي محو آن نکوشد. نمي تواند تبعيض بر عليه زنان را ببيند و در مقابل آن نخروشد.

دوست دارم دوباره جمع شويم بي ريا و بي ادعا. جلسات کميته را تشکيل دهيم با حضور همه رفقا. و آنچه در توانمان هست، براي تحقق هدفي که يکايکمان بدان باور داريم، به ميان آوريم. و من دوباره بيقرار لحظاتي شوم که تو در ميان جمع لب به سخن مي گشايي، تا آسوده محو چهره پر ملاحت و مست کلام پر صلابتت گردم.

اما افسوس و دريغ که تنگ چشمان و شوربختاني که جز به مرگ نمي انديشند، توان فهم اينگونه زندگي کردن و اينسان خوشبخت بودن را ندارند. چشم بينا ندارند تا واقعيتي بدين روشني را ببينند. وجداني ندارند تا بار سنگين در بند کشيدن تو را بر دوش او احساس کنند. احساسي ندارند تا رنج دوري و درد صبوري را ادراک کنند و عقلي ندارند تا براي اين ظلم آشکار خويش دليلي بيابند.

و چه بد زنده بودني است، نفس کشيدن بي عشق، بي احترام، بي شوق، بي اعتماد، بي عقل، بي وجدان.

پريساي يگانه من

ميبيني که در زمانه ما، عشق و سياست چگونه در هم آميخته اند؟

مي بيني که چگونه عاشق ترين مردمان، عاشقانه ترين شعرشان را در سنگر سياست مي سرايند؟

مي بيني که عاشقانه ترين آواز عاشق مهجور، در هجر محبوب محبوس سروده مي شود؟

مي بيني که عاشقانه ترين ترنم در کنج سلول سرد و سيماني زندان زمزمه مي شود؟

مي بيني که "ندا"ي "سهراب "هايمان، نه در ميان کاغذهاي فرسوده قصيده سرايان، که در رقص عاشقانه مبارزان، در آوردگاه آتش و خون، به گوش ميرسد؟

چه غريب است اين همنشيني انساني ترين لايه هاي وجود فرد با خشن ترين وجه واقعيت اجتماع. چه زيباست اين تلاقي مهر و مبارزه.

در زمانه ما عاشقانه ترين نگاهها زير رگبار گلوله و آتش در هم تلاقي مي کنند. قلبها در قلب واقعيت سياست به هم گره مي خورند. و اشک شوق وصال يار دلاور، در ميانه دود و گاز اشک آور، از ديده ها جاري مي شود.

دوست دارم اين همنشيني ادامه يابد و اين هم آغوشي دوام آورد، تا آنکس که عهد عشق مي بندد، تعهد اجتماعي خويش را از ياد نبرد و آنکه قدم در راه مبارزه مي نهد، زيبايي عشق به انسان را فراموش نکند. تا آنگاه که محبوب را در آغوش مي کشيم، شهد پيروزي بر دژخيم کاممان را شيرين کند و آنگاه که پيروز مي شويم، مهر و شفقت جايگزين قهر و عداوت گردد. شايد همين عشق ها باشد که مهر خاتمتي گردد بر خشونتي که به ناگزير براي چند صباحي، خود را به ما تحميل مي کند.

گرچه ميدانم در جنگ امروز، دژخيم بويي از عشق و انسانيت نبرده است و گرچه بر خلاف تو، باور دارم که در زمانه قيام، جز به پتک قهر نمي توان سندان ظلم را در هم کوبيد، اما اطمينان دارم که اگر امروز به بهانه جنگ و قيام، عشق و احساس را به قربانگاه بريم، فرداي پيروزي، ديو انتقام شاهد صلح را از ميان آغوشمان خواهد دزديد و اژدهاي قساوت مهر خويش را بر مهرمان خواهد کوبيد.

پس بدان و ترديد به خود راه مده، آنگاه که آتش خشم خويش بر خصم خيره سر مي بارم، در لحظه لحظه آن، گوهر يگانه مهر و محبتت را با تمام وجود پاس ميدارم و ايمان دارم که جلاد با همه قساوتش و دژخيم با همه وقاحتش در برابر عظمت و قدرت عشق، حقير و ناتوان است.

بگذريم، اينها همه حديث عشق بود و گرچه خوشتر ز حرف عشق و سکوت و نگاه نيست، اما بدان که بار سنگين دوريت را جز دلم گواه نيست. آنچه به واقع در درونم ميگذرد، غوغايي است نا شنيدني، سخني است ناگفتني و جذبه ايست پايان نيافتني.

زين آتش نهفته که در سينه من است / خورشيد شعله ايست که در آسمان گرفت

محکوم به اعدام است کمکش کن هموطن

يوسف رشيدي را نجات دهيدعكسي كه ماندگار مي شود؛ شجاعت یعنی اینلطفا این خبر را برای همه بفرستیدبا معروف شدنش،شانس زنده ماندش در زندان افزایش خواهد یافت.محمد یوسف رشیدی مورخ 6/9/88 در خانه پدری خود در نوشهر توسط وزارت اطلاعات بازداشت شد و تنها خبری که از خانواده اش در اختیار دوستان وی قرار گرفته است خبر اعتصاب غذای او در بازداشتگاه اداره ی کل اطلاعات اطلاعات استان مازندران است. محمد یوسف رشیدی یکی از فعالان دانشجویی چپگرای دانشگاه صنعتی امیر کبیر تهران است که در اعتراضات دانشجویی علیه حضور احمدی نژاد در دانشگاه نقش برجسته ای داشت و از زمان سخنرانی محمود احمدی نژاد در دانشگاه پلی تکنیک در تعلیق از تحصیل به سر می برد. او در هنگام سخنرانی احمدی نژاد پلاکارد بزرگی را در مقابل او بالا برده بود که روی آن نوشته شده بود:«رئیس جمهور فاشیست، پلی تکنیک جای تو نیست.

ملاقات علی حکمت، بدرالسادات مفیدی، بهاره هدایت، مهدی عربشاهی، محسن محققی، سارا توسلی و میلاد اسدی

خبرگزاری هرانا - پس از روزها انتظار برخی از زندانیان امروز مورخ 29 بهمن توانستند با خانواده های خود ملاقات داشته باشند.

به گزارش ندای سبز آزادی، خانواده‌های برخی از زندانیان سیاسی، توانستند با خانواده‌های خود ملاقات کنند. پس از ساعتها انتظار خانواده‌ها در مقابل اوین، سرانجام ساعت ۲ بعدازظهر اعلام می‌شود که (کارشناس) بازجوی برخی پرونده ها با ملاقات موافقت کرده و برخی از این افراد موفق به ملاقات شدند.

علی حکمت، محسن محققی، سارا توسلی، بهاره هدایت، مهدی عربشاهی و میلاد اسدی از جمله زندانیانی بودند که موفق به ملاقات با خانواده های خود شده‌اند.

مهدی عربشاهی، دبیر تشکیلات دفتر تحکیم است که به تازگی پس از حدود پنجاه روز از سلول انفرادی به بند عمومی منتقل شده است. این در حالی است که مرتضی سیمیاری عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که روز ۱۱ بهمن بازداشت شده، همچنان در سلول انفرادی بند اطلاعات سپاه نگهداری می‌شود. سیمیاری در سفر اخیر هیأت پارلمانی اروپا به ایران قصد دیدار با اعضای این هیأت را داشت که قبل از انجام این دیدار در منزلش بازداشت شد.

رئیس هیأت پارلمانی اروپا به بازداشت این فعال دانشجویی اعتراض کرد و در نامه‌ای به سفیر ایران در بروکسل خواستار آزادی وی شد.

بهاره هدایت، میلاد اسدی و امین نظری اعضای دیگر شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت هستند که در بازداشت هستند. در این میان بازداشت امین نظری در غروب روز بیست و دو بهمن صورت گرفته است.

روز سه‌شنبه نیز بدرالسادات مفیدی، دبیر انجمن صنفی روزنامه نگاران، برای دومین بار با خانواده خود ملاقات کرده است. خانم مفیدی فردای روز عاشورا (بیش از یک و نیم ماه پیش) بازداشت شد.

مسعود آقایی، همسر خانم مفیدی و از فعالان ملی – مذهبی هم همزمان با بدرالسادات مفیدی بازداشت شد که از زمان بازداشت ملاقاتی با خانواده خود نداشته و تنها دو هفته پیش تماس تلفنی کوتاهی با خانواده خود داشته است.

درخواست هزاران زن و مرد رسانه‌های سراسر دنيا برای آزادی بهمن احمدی امويی

شبکه‌ای از هزاران زن و مرد از رسانه‌های سراسر دنيا از مقامات ايرانی خواستارآزادی بی قيد و شرط بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار دربند شدند.

بنياد بين‌المللی زنان در رسانه (ای.دبليو.ام.اف) در نامه‌ای به مقامات جمهوری اسلامی ضمن اعلام اين موضوع نوشته‌است:

ما به نمايندگی از يک بنياد بين‌المللی رسانه* نگرانی خود را نسبت به وضعيت روزنامه‌نگار ايرانی بهمن احمدی امويی، که به شلاق و حبس محکوم شده‌است اعلام می‌داريم.

احمدی امويی که همسرش، ژيلا بنی‌يعقوب، جايزه‌ی شجاعت در خبرنگاری اين بنياد را در سال ۲۰۰۹ از آن خود کرده‌بود از اعضای سردبيری روزنامه‌ی اقتصادی سرمايه بود؛ روزنامه‌ای که در ماه نوامبر توسط مقامات مسئول توقيف شد.

احمدی امويی در خرداد ماه ۸۸ به دنبال اعتراض‌های پس از انتخابات در ايران دستگير شد و در ماه گذشته به هفت سال و چهار ماه زندان و سی‌ودو ضربه شلاق محکوم شد. اتهامات وی تبانی به قصد به‌هم زدن امنيت ملی و تبليغ عليه نظام و توهين به رئيس جمهور عنوان شد.

امويی پس از آن نسبت به حکم صادره درخواست تجديد نظر کرده‌است و ما از شما می‌خواهيم که شرايط آزادی فوری و بی‌قيد و شرط او را فراهم کنيد به گونه‌ای که بتواند به حرفه‌ی روزنامه‌نگاری خود ادامه دهد. ما نگران هستيم که حکم ناعادلانه‌ی صادرشده برای امويی نشانه‌هايی از ايجاد محدوديت بيشتر بر آزادی بيان و رسانه‌ها در ايران باشد. و بر اين عقيده هستيم که تمام ايده‌ها و نظرات گوناگون بايد اجازه‌ی مطرح‌شدن در رسانه‌ها را داشته‌باشند بدون اين‌که مورد سرکوب و يا تحت فشار قرار گيرند و روزنامه‌نگاران بايد به خاطر حرفه‌شان مورد حمايت مقامات دولتی قرار گيرند.

به عنوان شبکه‌ای از هزاران زن و مرد از رسانه‌های سراسر دنيا که از آزادی رسانه‌ها در سطح جهان حمايت می‌کند با نهايت احترام از شما خواهش می‌کنيم که در اقدامی موثر اطمينان حاصل شود که امويی نه مورد شکنجه قراربگيرد و نه در زندان بماند. با استفاده از قدرت خود برای اجرای عدالت در اين مورد قدم بسيار مهمی در جهت نيل به رسانه‌ای آزاد و مستقل در ايران برداشته‌ايد.

از توجه شما سپاس‌گزاريم با سپاس

متن انگليسی خبر را در اين لينک ببينيد     

http://www.iwmf.org/article.aspx?id=1150&c=pastletter (International Women’s Media Foundation (IWMF*

بيانيه كمپين استقلال كانون وكلا در مورد بازداشت وكلاي دادگستري

مدتي است كه تعدادي ازهمكاران مان از جمله خانم مريم قنبري به گونه اي غير قانوني به بازداشت ماموران امنيتي درآمده و تا كنون اطلاع دقيقي از نوع اتهام و محل نگهداري آنان در دست نيست.

صرف نظر از اينكه اتهام اين همكاران و علت بازداشت شان چيست ما ، اعضاي كمپين استقلال كانون وكلاي دادگستري اعتراض خود را به اقدامات غيرقانوني صورت گرفته در روند دستگيري و نگهداري آنان از آغاز تا به امروز اعلام داشته و از دستگاه قضا كه مي بايست حافظ اجراي قانون وحقوق ملت باشد عمل به قانون را مصرانه خواستاريم.

ما همچنان خوشبينانه در اين پنداريم كه شايد برخي از مسوولان امر از اين اقدامات غيرقانوني بي اطلاعند و در اين راستا وظيفه انساني، ‌اجتماعي و صنفي خود مي دانيم كه براي پرسش هاي بي پاسخ زير،‌جوابي شايسته بيابيم:

1- آيا مقررات مواد 112 الي 118 و ماده 124 قانون آيين دادرسي دادگاههاي عمومي و انقلاب در اموركيفري در خصوص احضار و يا جلب برخي از همكاران – كه حسب اطلاع ،‌ شبانه در منزل مسكوني خود بازداشت شده اند- رعايت شده است؟!

2- آيا براي تفتيش منازل و يا محل كار همكاران دستگيرشده ، مقررات ماده 24 قانون آيين دادرسي دادگاههاي عمومي و انقلاب در امور كيفري در خصوص لزوم صدور دستورويژه مقامات قضايي براي بازرسي منازل و اماكن مراعات شده است؟!

3- آيا پس از بازداشت همكاران ، ‌مقررات اصل 32 قانون اساسي و ماده 129 قانون آيين دادرسي دادگاههاي عمومي و انقلاب در اموركيفري از لحاظ تفهيم اتهام و دلايل آن ظرف 24 ساعت رعايت شده است؟!

4- آيا مقررات مندرج در قانون احترام به آزادي هاي مشروع و حفظ حقوق شهروندي مصوب 15/2/1383 به ويژه بند 3 آن در خصوص حق دسترسي به وكيل مستقل در مرحله تحقيقات در رابطه با همكاران دستگير شده اعمال شده است؟!

بي قانوني در هرجا و بر هركه رود ناگوار است ؛‌ اما توجه دستگاه قضا را به اين نكته جلب مي كنيم كه وكيل دادگستري ،‌ مدافع حق ملت و يكي از اركان عدالت قضايي در جامعه است و بي قانوني در مورد وكلا علاوه بر ناپسندي ذاتي،‌ اثرات جانبي نامطلوبي در بردارد. در اثراين اقدامات غيرقانوني ،‌ جامعه از پيگيري حق خود از طرق قانوني نااميد شده و اركان قضا – كه وكيل دادگستري نيز از آ‌ن جمله است- در نظرش ناكارآمد جلوه مي كند و وكلاي مستقل كه براي دفاع از حقوق ملت ،‌ سوگند ياد كرده اند احساس آزادي عمل و امنيت را در پيگيري حق از دست مي دهند . چگونه از اين پس‌، اعتماد مردمي را مي خواهيم كه شاهد بوده اند وكيل دادگستري نيز از مطالبه حقش عاجز است و دستگاه قضا بر وكيل دادگستري نيز بي محابا بي قانوني روا مي دارد؟!

ما معتقديم منفعت هيچ كس در بي قانوني نيست. هيچ مصلحتي فراتر از اجراي قانون وجود ندارد و مجدانه مجريان قانون را به بازگشت از راه ناصواب اقدامات فراقانوني دعوت كرده و بر آزادي فوري همكاران و ساير بازداشت شدگان و رعايت قوانين در صحنه عمل مصرانه پاي مي فشاريم.

تجمع شبانه در برابر اوین / گروه دیگری از زندانیان حوادث اخیر ازاد شدند

اخبار روز:

پنج‌شنبه  ۲۹ بهمن ۱٣٨٨ -  ۱٨ فوريه ۲۰۱۰

اخبار روز: همزمان با تجمع شبانه ی گروهی از مردم در برابر زندان اوین، گروه دیگری از بازداشت شدگان روزهای اخیر آزاد شدند.
بنا به گزارش فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، غروب پنجشنبه ۲۹ بهمن خانواده های زندانیان سیاسی و مردم تهران در ادامه اعتراضات مستمر شبانه خود در مقابل زندان اوین تجمع کردند و بر خواست خود، که آزادی بی قید و شرط و فوری زندانیان سیاسی بود پافشاری کردند.
این تجمعات در هفته های گذشته هر شب برگزار می شود. سرکوبگران زندان اوین هر شب برای جلوگیری از تجمع خانواده ها و مردم اعلام می کنند که امشب آزادی نداریم ولی خانواده ها و مردم بر خواست خود برای آزادی زندانیان سیاسی پافشاری می کنند و در طی شبهای گذشته همواره همزمان با حضور آن ها عده ای از زندانیان آزاد شده اند.
در ابتدا خانواده های زندانیان سیاسی و مردم ناچار هستند زیر پل تجمع کنند ولی با زیاد شدن تعداد، جمعیت بر روی پله و تا نزدیکی درب اصلی زندان اوین ادامه می یابد که خوشایند نیروهای سرکوبگر نیست چونکه در معرض دید عابرین قرار می گیرند.
امشب همانند شبهای گذشته با ایستادگی و پافشاری خانواده ها و مردم تعداد دیگری از زندانیان سیاسی از زندان اوین آزاد شدند و به آغوش گرم خانواده های خود و مردم بازگشتند. هنگام خروج زندانیان سیاسی از زندان مخوف اوین موجی از شور و شادی بین مردم به پا شده بود و آنها با دست زدن و سوت کشیدن اوج شادی خود را به نمایش گذاشتند.
یکی از خانواده ها اقدام به پخش آش نذری بین سایر خانواده ها و مردم کرد و چند خانواده دیگر بخاطر آزادی فرزندانشان در شبهای گذشته اقدام به پخش شیرینی کردند.
امشب از ابتدای تجمع مردم در مقابل زندان اوین نیروهای سرکوبگر مقابل درب زندان اوین و بخصوص بر روی پله ها مستقر شده بودند و تعداد آنها نسبت به شب های دیگر بیشتر بود. موج شادی خانواده ها و مردم برای آنها بسیار گزنده و غیرقابل تحمل بود و این را در رفتارها و واکنش های غیرانسانی آن ها عیان بود. بعد از آزادی تعداد از زندانیان و شادی خانواده ها و مردم که امشب به اوج خود رسیده بود، نیروهای سرکوبگر اعلام کردند که دیگر کسی را آزاد نخواهیم کرد و بسوی خانواده ها و مردم حرکت کردند و سعی داشتند که آنها را به زور وادار به ترک محوطه اوین کنند ولی خانواده ها و مردم مقاومت کردند و این تجمع تا ساعت ۲٣ ادامه یافت.
ادامه یافتن تجمعات شبانه خانواده ها و مردم در مقابل زندان اوین
بنابه گزارشات رسیده به فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، خانواده های زندانیان سیاسی و مردم تهران در ادامه اعتراضات مستمر شبانه خود در مقابل زندان اوین تجمع کردند و بر خواست خود، که آزادی بی قید و شرط و فوری زندانیان سیاسی بود پافشاری کردند.
غروب پنچشنبه ۲۹ بهمن ماه خانواده های زندانیان سیاسی و مردم تهران در مقابل زندان اوین تجمع کردند. این تجمعات در هفته های گذشته هر شب برگزار می شود. سرکوبگران زندان اوین هر شب برای جلوگیری از تجمع خانواده ها و مردم اعلام می کنند که امشب آزادی نداریم و لی خانواده ها و مردم بر خواست خود برای آزادی زندانیان سیاسی پافشاری می کنند و در طی شبهای گذشته موفق به آزادی تعداد زیادی از زندانیان سیاسی شده اند.
در ابتدا خانواده های زندانیان سیاسی و مردم ناچار هستند زیر پل تجمع کنند ولی با زیاد شدن تعداد جمعیت بر روی پله و تا نزدیکی درب اصلی زندان اوین ادامه می یابد که خوشایند نیروهای سرکوبگر نیست چونکه در معرض دید عابرین قرار می گیرند.
امشب همانند شبهای گذشته با ایستادگی و پافشاری خانواده ها و مردم تعداد دیگری از زندانیان سیاسی از زندان اوین آزاد شدند و به آغوش گرم خانواده های خود و مردم بازگشتند.هنگام خروج زندانیان سیاسی از زندان مخوف اوین موجی از شور و شادی بین مردم به پا شده بود و آنها با دست زدن و سوت کشیدن اوج شادی خود را به نمایش گذاشتند.
یکی از خانواده ها اقدام به پخش آش نذری بین سایر خانواده ها و مردم میکرد و چند خانواده دیگر بخاطر آزادی فرزندانشان در شبهای گذشته اقدام به پخش شیرینی کردند.
امشب از ابتدای تجمع مردم در مقابل زندان اوین نیروهای سرکوبگر مقابل درب زندان اوین و بخصوص بر روی پله ها مستقر شده بودند و تعداد آنها نسبت به شبهای دیگر بیشتر بود. موج شادی خانواده ها و مردم برای آنها بسیار گزنده و غیر قابل تحمل بود و این را در رفتارها و واکنشهای غیر انسانی آنها عیان بود . بعد از آزادی تعداد از زندانیان و شادی خانواده ها و مردم که امشب به اوج خود رسیده بود نیروهای سرکوبگر اعلام کردند که دیگر کسی را آزاد نخواهیم کرد و بسوی خانواده ها و مردم حرکت کردند و سعی داشتند که آنها را به زور وادار به ترک محوطه اوین کنند ولی خانواده ها و مردم مقاومت کردند و تا ساعت ۲٣:۰۰ تجمع ادامه داشت.